 |
 |
|
|
|
Zonnevlekken | |
|
|
Protuberansen | |
|
|
Fakkelvelden | |
|
|
Randverzwakking | |
|
|
De zonnestormen van okt/nov 2003 | |
|
|
Eclips |
Inleiding
Vele sterren sieren de hemel. Ze zijn er in alle soorten en maten, hebben verschillende kleuren en bezitten vaak hun eigen planeten. Onze eigen Zon is ook zo'n ster, een heel gewoon, doorsnee sterretje zoals er ontelbare andere te vinden zijn. Niet de kleinste en bij lange na niet de grootste maar één groot voordeel heeft die enorme gloeiende gasbol wel. De Zon staat gemiddeld 150 miljoen km van ons vandaan. Dit is precies de afstand waarop het op de Aarde net niet te koud of te warm wordt om leven, zoals wij dit thans kennen, te laten ontstaan en langere tijd in stand te houden.
Onze ster is bijna 1,4 miljoen
km in doorsnee. Ondanks de grote afstand, zien we de Zon daardoor
als een grote bol aan de hemel.
Dit brengt weer met zich mee dat de Zon de enige ster is, die we uitstekend tot in detail kunnen bestuderen. De andere sterren staan immers op (vele) lichtjaren afstand, al kunnen we toch uit het licht van die sterren nog vrij veel bijzondere gegevens afleiden. Voor de eenvoudige amateur is op dat gebied weinig haalbaar.
Op deze site vind je een
groot aantal foto's van zonnevlekken en fraaie uitbarstingen van
onze ster.
Daarnaast zijn ook eclipsfoto's en uitleg over het ontstaan van
zons- en maansverduisteringen opgenomen. Ter geruststelling: hiervoor
is niet altijd dure apparatuur nodig, integendeel.
Met behulp van telescopen met speciale filters, diverse projectiemethoden en camera's, kunnen we een aantal interessante details op de Zon met onze eigen ogen waarnemen of fotograferen. De meest opvallende kenmerken zijn "zonnevlekken". Ze ontstaan door storingen in het magnetisch veld van de Zon. Het zijn gebieden die ca. 1.500 graden koeler (of beter gezegd: minder heet) zijn dan hun omgeving . Ze steken daardoor donker af tegen de rest van de zonneschijf.
Zonnevlekken zijn
reeds met behulp van eenvoudige middelen te zien en tevens op
een zeer veilige manier. Kijk nooit zonder voldoende beschermende
filters naar de Zon door de verrekijker of telescoop maar projecteer
het beeld van de Zon op een stuk papier, ca. 50 cm achter de kijker.
Het beeld kan daarbij op de normale manier worden scherp gesteld.
Met behulp van de projectiemethode kunnen zonnevlekken op het papier worden overgetekend. Als dit enkele dagen na elkaar wordt gedaan is de ontwikkeling van de vlekken te zien alsmede de rotatie van de Zon. Je kunt een aantal tekeningen scannen en daarna met behulp van de computer achter elkaar zetten; dat levert een leuk filmpje op.
Daarnaast is het mogelijk om de
zon door meer speciale filters te bekijken.
De meest spectaculaire verschijnselen zijn "protuberansen", enorme uitbarstingen waarbij grote hoeveelheden materie van het oppervlak opstijgen.
Gezien door een H-alpha-filter, steken protuberansen die zich op de rand van de Zon voordoen, schitterend rood af tegen een zwarte achtergrond. Ze hebben vaak veel weg van een bevroren vuur, vol kleine details.
Dit soort uitbarstingen
zijn vele malen groter dan de Aarde. Als die uitbarstingen zich
niet op de rand maar op de zonneschijf zelf bevinden, zijn ze
zichtbaar als donkere slierten, filamenten genaamd. Het zijn vaak
zeer indrukwekkende structuren. Sommige zijn zelfs zo'n 200.000
km lang.
Zeer spectaculaire beelden zijn verkregen door het achter elkaar zetten van meerdere foto's tot een film. Zie hoe snel enorme zonnevlekkengroepen in enkele dagen kunnen evolueren. Kijk met verbazing naar het ontstaan van protuberansen en hoe ze in slechts 23 minuten vanuit het niets kunnen uitgroeien tot meer dan 110.000 km hoogte!
|
Verder kunnen we naast zonnevlekken
en protuberansen ook nog andere actieve gebieden zien: fakkelvelden.
Ze ontstaan net als zonnevlekken door magnetische storingen.
Ze komen dan ook vooral voor in de buurt van zonnevlekken. Ze
zien er uit als slierten van heldere vlekjes en zijn het best
zichtbaar bij de rand van de Zon. Klik op het plaatje voor een grotere afbeelding. |
|
Tenslotte is ook nog de zogenaamde "randverzwakking" te zien. Het felle licht dat wij zien, komt van de fotosfeer, een relatief zeer dunne laag in de atmosfeer van de Zon. Het buitenste gedeelte daarvan is koeler dan het diepere gedeelte. Meer naar het midden van de zonneschijf, kunnen we iets dieper in die hete laag kijken dan aan de rand van de Zon. Klik op het plaatje voor een grotere afbeelding. |
|
De randverzwakking is op
deze opname ook bijzonder goed te zien. Verder zien wel fakkelvelden
bij de rand van de Zon en een groot aantal zonnevlekken. Opname
met een Canon EOS 10D digitale camera. Klik op het plaatje voor een grotere afbeelding. |
| Terug naar Homepage |