Gabriel García Márquez heeft zich uit het openbare leven teruggetrokken om gezondheidsredenen:
hij lijdt aan lymfeklierkanker.
Onderstaand afscheidsbericht stuurde hij zijn vrienden.
----------------------------------------------------------
hij lijdt aan lymfeklierkanker.
Onderstaand afscheidsbericht stuurde hij zijn vrienden.
----------------------------------------------------------
Als God een ogenblik vergat dat ik een marionet was en hij me nog een beetje leven gaf, dan zou ik mogelijk niet alles zeggen wat ik denk, maar zeker alles overdenken wat ik zeg.
Ik zou de dingen waarderen, niet voor dat wat ze waard zijn, maar voor dat wat ze betekenen.
Ik zou weinig slapen en meer dromen, begrijpende dat we elke minuut dat we onze ogen sluiten zestig seconden licht verliezen.
Ik zou lopen terwijl anderen stilstaan, ik zou waken terwijl zij slapen. Ik zou luisteren terwijl zij praten, zoals ik geniet van een lekker chocolade-ijsje.
Als God me een beetje meer leven gaf zou ik me schaars kleden, mezelf onder de zon werpen en me naakt laten zijn, niet alleen mijn lichaam maar ook mijn ziel.
Mijn God, als ik een hart had dan zou ik mijn haat op ijs schrijven en hopen dat de zon tevoorschijn kwam. Ik zou een gedicht van Benedetti schilderen met een droom van Van Gogh boven de sterren en de maan zou ik een lied van Serrat aanbieden als serenade.
Ik zou de rozen bewateren met mijn tranen om de pijn van hun doornen te voelen en hun bloedrode kus... Mijn God, als ik nog een beetje leven had...
Ik zou geen dag voorbij laten gaan zonder de mensen van wie ik houd te zeggen dat ik van ze houd.
Ik zou iedere vrouw of man ervan overtuigen dat ze mijn favorieten zijn en leven als verliefd op de liefde.
De mannen zou ik bewijzen hoe zij zich vergissen te denken dat men ophoudt verliefd te worden wanneer men ouder wordt, omdat ze niet weten dat men oud wordt als men ophoudt verliefd te worden. Een kind zou ik vleugels geven, maar hem het alleen leren vliegen niet afnemen. De oude mensen zou ik leren dat de dood niet komt met de ouderdom, maar met het vergeten. Zoveel dingen heb ik geleerd van jullie mensen.
Ik heb geleerd dat iedereen wil leven op de top van de berg zonder te weten dat het werkelijke geluk hem zit in het beklimmen van de steile wand.
Ik heb geleerd dat de pasgeborene, wanneer hij met zijn kleine vuist voor het eerst de vinger van zijn vader omklemt, hij deze voor altijd gevangen houdt.
Ik heb geleerd dat een man alleen het recht heeft op een ander neer te kijken wanneer hij de ander moet helpen overeind te komen. Er zijn zoveel dingen die ik heb kunnen leren van jullie, maar uiteindelijk helpen ze niet veel, want wanneer ze mij in de koffer stoppen zal ik, helaas, stervende zijn.
Ik zou de dingen waarderen, niet voor dat wat ze waard zijn, maar voor dat wat ze betekenen.
Ik zou weinig slapen en meer dromen, begrijpende dat we elke minuut dat we onze ogen sluiten zestig seconden licht verliezen.
Ik zou lopen terwijl anderen stilstaan, ik zou waken terwijl zij slapen. Ik zou luisteren terwijl zij praten, zoals ik geniet van een lekker chocolade-ijsje.
Als God me een beetje meer leven gaf zou ik me schaars kleden, mezelf onder de zon werpen en me naakt laten zijn, niet alleen mijn lichaam maar ook mijn ziel.
Mijn God, als ik een hart had dan zou ik mijn haat op ijs schrijven en hopen dat de zon tevoorschijn kwam. Ik zou een gedicht van Benedetti schilderen met een droom van Van Gogh boven de sterren en de maan zou ik een lied van Serrat aanbieden als serenade.
Ik zou de rozen bewateren met mijn tranen om de pijn van hun doornen te voelen en hun bloedrode kus... Mijn God, als ik nog een beetje leven had...
Ik zou geen dag voorbij laten gaan zonder de mensen van wie ik houd te zeggen dat ik van ze houd.
Ik zou iedere vrouw of man ervan overtuigen dat ze mijn favorieten zijn en leven als verliefd op de liefde.
De mannen zou ik bewijzen hoe zij zich vergissen te denken dat men ophoudt verliefd te worden wanneer men ouder wordt, omdat ze niet weten dat men oud wordt als men ophoudt verliefd te worden. Een kind zou ik vleugels geven, maar hem het alleen leren vliegen niet afnemen. De oude mensen zou ik leren dat de dood niet komt met de ouderdom, maar met het vergeten. Zoveel dingen heb ik geleerd van jullie mensen.
Ik heb geleerd dat iedereen wil leven op de top van de berg zonder te weten dat het werkelijke geluk hem zit in het beklimmen van de steile wand.
Ik heb geleerd dat de pasgeborene, wanneer hij met zijn kleine vuist voor het eerst de vinger van zijn vader omklemt, hij deze voor altijd gevangen houdt.
Ik heb geleerd dat een man alleen het recht heeft op een ander neer te kijken wanneer hij de ander moet helpen overeind te komen. Er zijn zoveel dingen die ik heb kunnen leren van jullie, maar uiteindelijk helpen ze niet veel, want wanneer ze mij in de koffer stoppen zal ik, helaas, stervende zijn.
